Tesfew Abaw - Mehure krijgt zomerkamp

SIEL, SELOME, LORE EN MARGOT IN ETHIOPIË

Op 2 juli vertrokken Siel, Selome, Lore en Margot naar Ethiopië. Ze vroegen aan Finado om hen te helpen bij de organisatie van een week vrijwiligerswerk* in het weeshuis Tesfa Abew in Mehure Gedame Eyassus. Finado zorgde voor de contacten, het transport ter plaatse, financiering van spel -en lesmateriaal en begeleiding door de Ethiopische medewerkers gedurende een ‘memorabele week’.(Yoseph ging zelf de hele week mee naar Mehure als gids en tolk) In Mehure zijn ook tijdens de grote vakantie een zestigtal kinderen waaronder 17 Finado petekinderen. Na hun verblijf in Mehure hadden ze ook een rondreis gepland. Zie hier hun verslag:

Dag 1: woensdag 3 juli ’13

Bij onze aankomst in Ethiopië werden we opgewacht door Seyum en Josy. Meteen werden we door hen vriendelijk onthaald en namen ze onze zwaarbeladen koffers over. Selome en Siel reden mee met Seyum, Margota en ik kozen voor het speciale busje van Josy. Het busje kon niet meteen vertrekken. Aangezien het fout geparkeerd stond, was hun nummerplaat van de auto gehaald en moesten we deze eerst zien terug te krijgen. De wilde rit naar het Yeka Guesthouse was memorabel voor mij. De rit door het drukke verkeer (zonder verkeersregels) toonde winkeltjes met doodskisten, mensen die de straat op alle mogelijk plaatsten overstaken en propvolle busjes. Het rijgedrag van onze Ethiopische chauffeur liet ook zijn sporen na: een zijspiegel en één voorlicht minder. Toch lukte het ons om veilig op onze bestemming aan te komen. Na een onbijtje en een opfrisbeurt deden we inkopen voor Mehure in het winkeltje van Josy’s liefje. In de namiddag gingen we op bezoek bij de familie van Seble en Yohannes. We werden heel vriendelijk ontvangen en meteen uitgenodigd om een koffieceremonie mee te maken en injera te eten. Voor we hieraan konden beginnen moesten we eerst onze handen was. Ik had dit nog nooit gedaan met grappige verhalen tot gevolg. Op de terugweg bemerkte onze chauffeur in de verte een file en besloot terug te keren en een andere weg te nemen. Op zich geen probleem, was het niet dat we nu in een krakkemikkig busje met één voorlicht aan het spookrijden waren op een drukke weg. (Lore)

Dag 2: donderdag 4 juli ’13

Vandaag vertrokken we vanuit Yeka Guesthouse richting Mehure.  Toen we een halfuur onderweg waren, kwamen we tot het besef dat we al ons materiaal vergeten waren. We moesten terugkeren naar het hotel.  De baan van Addis naar Mehure was zeer indrukwekkend: veel natuur, veel mensen en dieren op straat, …

De plezierige autorit veranderde snel in een triestig moment bij het zien van een ongeval met 2 bussen en een auto. Er waren hier veel mensen bij betrokken. We zijn gestopt in Welkite om Abba Eyasus op te halen. Na 4 jaar was er een grote evolutie te zien in de school die werd gebouwd. Ik kan moeilijk geloven dat er met houten, schuine stellingen zo een mooi gebouw kan worden gebouwd. Het gebouw voor de lagere school bevat 20 klassen en enkele bureaus. Abba vertelde mij dat ze gaan proberen om de leerlingen te beperken tot 40 leerlingen per klas. Finado bouwt momenteel een extra toilettenblok.

Na ons bezoek in Welkite reden we verder naar het klooster. In het klooster werden we bekeken door de kinderen. Enkele kinderen kwamen ons helpen bij het legen van de auto.  Margota en ik herkenden al snel enkele kinderen zoals: Befikadu en Mantegrut. Zij kwamen ons enthousiast begroeten. Het busje dat ons had gebracht moest onmiddellijk terugkeren naar Addis. Er was echter één probleempje, namelijk het had heel hard geregend en het busje geraakte moeilijk weg.  Enkele mensen van het klooster boden al snel hulp aan om ons auto leeg te maken.De Abba is graag gezien door iedereen. Naar de avond toe hebben we gegeten en ons geïnstalleerd. (Selome)

Dag 3: vrijdag 5 juli ’13

Na een voor sommigen korte nacht, begon de eerste officiële lesdag hier op Mehure. Lora en ik begonnen met de les voor de kleintjes. Op het programma: ‘animals’. Sommige kinderen herkende ik nog van vier jaar geleden en zelfs enkele namen doken op in mijn geheugen. Al waren al de ‘kleintjes’ van toen nu wel al een kop groter. De les verliep zeer goed. Telkens we iets uitlegden, werd er aandachtig geluisterd en toen we de les afsloten met een portie ochtendgymnastiek werd er stevig meebewogen. Na anderhalf uur kregen we de grotere (vooral jongens) voorgeschoteld. In het begin nogal onwennig, maar al snel werd ook deze les een groot succes. Grappige anekdote: nadat de leerlingen en ook wijzelf ons kort voorstelden, mochten de leerlingen enkele vragen stellen. Meest memorabele vraag van de dag: “Are you married?” Tot zover de eerste lesvoormiddag, ik heb de juf in mij opnieuw ontdekt J .

Na een lekkere lunch, trotseerden we de regen om met de kinderen te gaan spelen. Als opwarmertje gaven we met z’n vieren een heus dansoptreden. Vooral de vogeltjesdans viel erg in de smaak. Lora en Selome zetten hun beste ‘voetbalbeentje’ voor met de ouderen en Siel en ik namen de kleinsten voor onze rekening. We begonnen met ‘1-2-3 Animal’, een variant op 1-2-3 piano maar dan animal om in het thema van de dag te blijven. Aangezien Josy bij de voetballers was, legden Siel en ik met handen en voeten het spel uit. Beetje bij beetje begon het erop te lijken. Daarna introduceerden we ‘dirigentje’, toch wel één van de meest populaire spelen hier. Ondertussen spelen jong en oud mee als dit gespeeld wordt. Om de actieve namiddag af te sluiten, eindigden we met een Ethiopisch spelletje. De kinderen gierden het uit bij het zien van onze Ethiopische dansmoves en zo werd de spelnamiddag moe maar meer dan voldaan door iedereen afgesloten. ’s Avonds opnieuw genoten van een overheerlijk avondmaal en heel lang blijven tetteren. Josy heeft ons de hele avond voorzien van verhalen over zijn visie rond het huwelijk, liefde, enz. Stof om over na te denken. Daarna rap naar ons bedje en klaar voor de volgende dag! (Margota)

Dag 4: zaterdag 6 juli ’13

De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik niet zo goed geslapen, mede omdat om 2 uur een priester door zijn micro zat te preken. Het gebed duurde tot 4 uur. ’s Morgens vroegen we aan Josy of het gebed een speciale betekenis had en hij vertelde dat dat dit gebed enkel op zondag wordt gedaan, maar dat net die zaterdag een heilige dag was. We konden ons dus verwachten aan opnieuw gebeden die een hele nacht zouden duren. We vroegen aan Josy of de micro eventueel kon afgezet worden en hij heeft de toestemming gekregen van Abba. De micro ging weer aan om 6 uur ’s morgens.

In de voormiddag leerden we de verschillende delen van het lichaam aan de kinderen en als knutselactiviteit kozen we om macramébandjes te maken met de grote kinderen. De kleintjes tekenden zichzelf en versierden hun tekening met wol. De resultaten waren schitterend! Alle knutselwerkjes hingen we op in de klaslokalen, wat voor meer sfeer in de klas brengt. In de namiddag speelden we heel wat spelletjes: het spelletje tik tak bom sloeg echt in als een bom. De kinderen waren heel enthousiast en we speelden het verschillende keren. Ook de verschillende voetballen die we hen gaven, gebruikten ze onmiddellijk. We vroegen ook aan Josy of we eens de eetplaats mochten zien van de kindjes en maakten daar allemaal een eigen injera. Wat waren we fier!

Omdat we ons toch wel eens wilden wassen, maakten we gebruik van de prachtige koude douche: een ton met water kapten we over elkaar uit! Brrrrrrrrrrrr!!! (Siel)

Dag 5: zondag 7 juli ’13

Om het slaapmoment aangenamer te maken, besloten we vanaf vandaag met vieren te slapen. Selome sliep na slechts twee minuten in en brabbelde “Gij hebt echt goeie skateschoenen aan”. Hilarisch voor ons (Margota, Siel en ik)!! We luisterden nog even of er nog meer zinnetjes kwamen, maar jammer genoeg sliep Selome in stilte verder.

’s Ochtends stond er pizza op het menu. Een stevig begin van een stevige dag. Bij het opstaan zagen we ook de zon voor de eerste keer. De dag kon niet meer stuk. Als lunch werden we door onze persoonlijke kokkin getrakteerd op frietjes. De kinderen waren weer superenthousiast tijdens de lessen en de spelen. Ze gaven zich volledig. Het onderwerp voor vandaag: kleuren. De kleinsten moesten ballonnen in de werkblaadjes de juiste kleur geven. Tijdens de les kwamen vele van de jongere kinderen mij vragen om hun potloden te scherpen. Ik vond dit een rare vraag, aangezien er nog steeds een goede punt aan het potlood zat. Blijkbaar likken de kinderen aan de punt om mooier te kleuren en dan moet af en toe het potlood opnieuw gescherpt worden. Om de theorie in praktijk om te zetten verstopten Margota en ik ballonnen in het klaslokaal. De kinderen moesten dan zo snel mogelijk een blauwe, groene, witte ballon zoeken en naar voren brengen. Geen enkele bank bleef gespaard van hun enthousiasme. De oudere kinderen beschreven hun kleding. Vooral hemden met wit, rood, oranje, blauw en grijs en schoenen met blauw, groen, wit, oranje en zwart vormden een uitdaging.

Onze avond zetten we in met ons traditioneel glaasje wijn. Na het eten oefenden we liedjes van Celine Dion in en speelden we Jungle Speed met de ‘bijhorende’ verwondingen. (Lore)

Dag 6: maandag 8 juli ’13

Zoals iedere morgen stonden de kinderen al enthousiast te wachten voor de klasdeuren. Ons thema voor deze dag was sport. Lora en Margota gaven knutselen en hebben vlaggen gemaakt met de grote kinderen en Olympische toortsen met de kleinsten. De vlaggen zullen we gebruiken voor de Olympische spelen op woensdag. Siel en ik gaven les  over de verschillende sporten.  Het verschil tussen soccer en football bleek nog moeilijk te zijn. Om de kinderen nog wat sportervaringen te geven hebben we nog verschillende balspelen gedaan zoals: Tikkertje bal, tik tak boem,… Het geeft mij altijd een fijn gevoel wanneer ik zag dat de kinderen er echt veel leute in hadden. Ze konden bezig blijven met deze verschillende spelletjes.

In de namiddag hebben we andere groepsspelen gedaan zoals: dikke bertha, 1,2,3 piano,Napoleon,.. het was een hele fijne namiddag. Toen het begon te regenen schuilden we allemaal onder een boom. Enkele kinderen speelden springtouw en wij keken toe. Ondertussen begonnen we enkele gesprekken met de kinderen. Al vlug werd het al tijd om afscheid te nemen van de kinderen voor vandaag. Het was een natte maar gezellige namiddag. (Selome)

Dag 7: dinsdag 9 juli ‘13

Vandaag liep de dag niet zoals gepland. We waren alle vier op tijd op post bij het ontbijt, maar na het ontbijt hebben we nog heel lang zitten praten en discussiëren met Josy over onderwerpen die hier nogal gevoelig liggen, zeker bij een gelovige man als Josy. Hij kan bijvoorbeeld niet begrijpen dat veel mensen in België homoseksualiteit goedkeuren. Tijdens ons gesprek begon het ook nog eens te regenen, dus kwamen we erg laat bij de kindjes aan. Er bleef nog maar een uurtje van de knutsel/les-voormiddag over. We besloten dan maar om gewoon wat met de kinderen te praten. In het begin was iedereen nogal verlegen, maar uiteindelijk brak het vragenvuur los en was het al snel tijd voor de lunch.

Na de lunch besloten we het gesprek verder te zetten. Door de regen organiseerden we de heuse discussienamiddag dan maar in de eetzaal van de kinderen. We zaten allemaal in een grote kring en de kinderen zorgden zelfs voor een lekker kopje thee voor iedereen. Er werden heel wat onderwerpen aangesneden. Ook over de liefde hebben we het gehad. Het viel me op dat de meningen en ervaringen bij de kinderen uit het klooster heel erg uiteenlopend zijn. Zo vertelde Henoch in geuren en kleuren over zijn laatste vriendinnetje en bijhorend liefdesverhaal. Aan de andere kant was er Abebe die ons liet weten dat hij nooit verliefd is geweest en het ook nooit zal worden. We hebben nog laat nagepraat en leerden zo de kinderen steeds beter kennen.

Ondertussen hebben we de 2 kamers (2 personen per kamer) al tot 1 grote kamer gemaakt en slapen we alle vier samen. Klein detail: op de kamer waar we slapen is de klink van de binnenkant van de deur afgevallen. Niet slim dus om de sleutel op de buitenkant te laten zitten. Er zat maar 1 ding op: om het luidst ‘Josy’ roepen. Binnen de vijf minuten stond onze redder inclusief bezem (tegen gevaarlijke dieren) al aan onze deur. We worden hier nogal in de watten gelegd! (Margota)

Dag 8: Woensdag 10 juli ‘13

Vandaag gebruikten we al het knutselmateriaal dat we gemaakt hadden de dag ervoor om de Olympische Spelen te spelen. We verdeelden alle kinderen in groepen en elke groep vertegenwoordigde een land. De groepsverdeling verliep wat chaotisch, maar uiteindelijk konden we starten. Er waren zowel individuele sporten als groepssporten. De kinderen waren superenthousiast en sommigen waren heel competitief ingesteld!  Het gaf ons een super gevoel dat de kinderen zo’n leuke dag hadden! Ook Abba was er de hele dag bij en zag dat het goed was! Omdat het zo leuk was, werd de lunch verplaatst naar 16 uur omdat we maar niet konden ophouden met de verschillende sporten. We wilden vlug weer verder spelen met de kinderen, maar we werden tegengehouden door Josy. Hij vertelde ons dat de kinderen iets aan het voorbereiden waren voor ons, we waren super nieuwsgierig! Om 18u keerden we terug en hielden we nog talentenjacht en verdeelden we de verschillende prijzen. We zorgden ervoor dat iedereen zich winnaar voelde en iedereen een prijsje kreeg. De sfeer zat er goed in!

 

Toen was het tijd om afscheid te nemen. Josy vroeg of wij iets konden tonen aan de kinderen als afscheid. We zongen een liedje van Céline Dion (vals) en deden een paar danspasjes. Dan was het hun beurt. Ze toonden ons allerlei traditionele dansen en zongen prachtige liederen. We waren zo ontroerd! Die kinderen zijn zo lief en warm voor ons, dat we hen enorm zullen missen! Het afscheid viel ons allen enorm zwaar! Die avond beslisten we dat we zeker terugkeren en langer in Mehure willen blijven de volgende keer! (Siel)

Dag 9: Donderdag 11 juli ‘13

De moeilijkste dag tot zover: het vertrek uit het klooster en afscheid van de kinderen. We werden al vroeg gewekt door een nieuwsgierig gezichtje door het raam: ‘kleine’ Ermyas. Bij het naar buiten kijken, zagen we Josy de Ethiopische vriendelijkheid en respect vertolken: hij zorgde er ’s morgensvroeg reeds voor dat onze schoenen er piekfijn uitzagen. Na het pannenkoekenontbijt gingen we nog een laatste keer langs bij de kinderen. Wanneer Josy ons kwam halen om naar ons  busje te gaan, verstopten we ons met behulp van de kinderen. Uiteindelijk moest we toch toegeven. Het was een grote aanpassing voor ons dat de kinderen die we de hele week lesgaven, nu onze bagage wilden dragen. De optocht naar het busje met de kinderen kon beginnen. Naarmate het busje dichterbij kwam, werd het afscheid moeilijker. Leykun nam mijn hand en samen stapten we verder. Nog een laatste groepsfoto en dan eindelijk het busje in. Toen volgde voor ons vieren het droevigste uurtje van onze reis.

Onderweg merkten we dat het busongeval van een week geleden nog steeds niet was opgeruimd. De technische controle duurt hier waarschijnlijk iets langer dan in België. Toch schrikte het ongeval onze chauffeur niet af om 110km/u te rijden waar slechts 80km/u wordt toegelaten. Iedereen (onze ‘kokkin’, haar nichtjes en Josy) werd thuis afgezet en uiteindelijk kwamen we aan in ons vertrouwde guesthouse. De pijn van het afscheid werd lichtjes verzacht bij het zien van onze nieuwe verblijfplaats: een hele verdieping van het guesthouse! Een living, keuken, 3 slaapkamers en 2 badkamers waren voor 2 nachten van ons. Weer even aanpassen aan het drukke stadsleven! (Lora)