Soc Son - studieproject

Projectverslag Soc Son, Viëtnam, Juli 2011
Olivier Cavens & Zara Piron

Begin juli vertrokken Zara & ik voor een maand naar Viëtnam. We zouden er drie weken lang, in samenwerking met Viëtnamese studenten, gratis Engelse les geven aan kinderen van 6 tot 15 jaar. De kinderen kwamen allen uit de buurt van Soc Son, een voorstad van Hanoi met vele rondomliggende boerendorpjes. In één van deze dorpen is het Finado House II gesitueerd, waar we drie weken verbleven en tevens les gaven.
Bij onze aankomst in het centrum werden we al verrast door een enorme bende kinderen die hun Belgische ‘teachers’ zaten op te wachten. Wij, nog van de kaart door de hitte en de ontvangst aan de luchthaven, lieten de verwelkoming door de burgemeester en de directeur van het centrum over ons heenkomen. Maar we waren alvast enorm blij met deze eerste kennismaking.
De eerste dagen zagen we één voor één alle klassen voor het eerst de revue passeren. Ze waren allen enthousiast om eens te horen wat wij nu eigenlijk te zeggen hadden. Terwijl Zara met Mai samenwerkte, werkte ik met Yen, twee universiteitsstudenten uit Hanoi, die ook vrijwillig een maand lang de lessen kwamen verzorgen. Deze hulp was enorm welkom om de kinderen uit te leggen wat die Engelse termen nu allemaal betekenden. De kinderen hadden elk hun eigen handboek & schrift, waarin vaak de oplossingen al stonden, maar deze gomden ze al bij al toch vrij gewillig uit.
De klassen reikten van groepen van 5 leerlingen tot groepen van 30 leerlingen, maar dat was steeds afhankelijk van de andere activiteiten die de kinderen in de vakantie moeten uitvoeren: thuis helpen of naar school om vakantietaken te maken. Maar wanneer ze konden komen, dan waren ze er ook. Vaak stonden ze reeds een uur op voorhand aan de poort te kletsen en te lachen (na een tijdje wisten ze al ‘open the gate’ te roepen), om dan de koer binnen te stormen.
De lessen gingen steeds in de voormiddag door, soms 2 klassen, maar soms ook 4. Dan gaven we les van 8 tot 12 uur. Elke groep kwam 2x per week. In de namiddag konden de kinderen soms terugkomen om strips te lezen of om buiten spelletjes te spelen. We leerden hen Engelse liedjes aan, soms met de gepaste danspasjes. Hier werd dikwijls hard gelachen met de stuntelige Belgische ‘teachers’.
Dat de lessen enkel in de voormiddag doorgingen, vonden we vervelend omdat we niets meer om handen hadden dan het voorbereiden van de lessen voor volgende dag. We zagen dat de kinderen een intensiever programma nodig hadden om vooruitgang te maken, en dit was niet mogelijk in deze regeling. Wanneer we ’s namiddags eens door de dorpen liepen, zagen we dat ze gewoon op straat rondhingen. We vonden het spijtig dat het programma niet kon worden uitgebreid, zodat de kinderen ook in de namiddag les konden volgen.
Tegen het einde van de 3 weken organiseerde Hien een afscheidsfeest voor ons. Ze had alle kinderen opgetrommeld en na speechs van Mr. Su (de directeur van het Finado House II) en van de ons, amuseerden we ons met estafettespelen en smulden we van snoepjes en exotische vruchten.